Verjaardagen doen me niks. Meestal kom ik niet. Je ziet me hoogstens drie keer per jaar en dan alleen voor mensen die er echt toe doen. M’n neefjes bijvoorbeeld.
Ik kies liever voor echte momenten. Zoals steengrillen en bowlen met m’n broer, z’n gezin en m’n ouders. Dat voelt als leven. Niet als toneel.
Dit gedicht is voor iedereen
die ook op zo’n verjaardag zit, kijkt, en denkt:
“Wat doe ik hier eigenlijk?”
Verjaardag
Ik zit net buiten de kring.
Dicht genoeg om alles te zien,
ver genoeg om niet mee te hoeven doen.
Iemand roept m’n naam.
Zegt: “Kom er gezellig bij.”
Donder op.
Ik kies waar ik zit.
Ze denken dat ik verlegen ben.
Laat ze maar denken.
Alsof ik erbij wil horen.
Alsof hun kring iets te bieden heeft
behalve leegte in een plastic stoel.
Ik kijk.
Hoe ze te veel zuipen.
Hoe ze lachen om niks.
Grappen zonder inhoud,
elkaar onderbreken
voor applaus dat nooit komt.
Alsof volume intelligentie vervangt.
Ik ben niet eenzaam.
Niet verlegen.
Ik ben gewoon niet achterlijk genoeg
om mee te doen.
— Valerie Meijers
Geef een reactie