Ik heb net Nachtdienst uit en eerlijk: ik vond het oprecht een boeiend boek.
Het staat vol verhalen uit de zorg, tijdens de uren waarin de meeste mensen slapen.
Veel mensen denken bij zorg aan een glaasje water brengen, een dekentje rechttrekken en iemand lief aankijken.
Maar terwijl jij slaapt, staat ergens iemand een agressieve cliënt te kalmeren, iemand afscheid te laten nemen, iemand van de vloer te rapen of uit te zoeken waarom er wéér iets in een anus verdwenen is dat daar nooit had moeten komen.
Ja, ook dat hoort blijkbaar bij het vak.
Wat mij vooral pakte
De verhalen waarin iemand écht keek naar de mens achter het gedrag.
Niet meteen denken: lastig, irritant, vervelend.
Maar denken: wat zit hierachter?
Dat vond ik misschien wel het sterkste aan dit boek. Dat sommige zorgverleners verder keken dan alleen het gedrag dat ze zagen.
Gek genoeg bleven mij twee verhalen het meest bij, en allebei hadden ze iets met dozen te maken.
Het eerste verhaal ging over een man die steeds onrustig was, uit bed klom en zelfs op de grond ging slapen. Veel mensen zouden alleen het gedrag zien. Tot bleek dat hij vroeger op straat had geleefd, gewend was om in een doos te slapen en graag een pot naast zich wilde hebben om in te plassen, zoals hij dat uit zijn oude leven kende. Toen hij zijn doos en pot terugkreeg, werd hij rustiger.
Het tweede verhaal ging over een man die bleef dwalen en nergens zijn rust vond. Later ontdekten ze dat hij vroeger een verhuisbedrijf had. Toen hij dozen mocht tillen, verplaatsen en ergens mee bezig kon zijn, kalmeerde hij zichtbaar.
Dat vind ik fascinerend.
Twee simpele verhalen met dozen, maar eigenlijk gaan ze over iets veel groters.
Over veiligheid. Gewoonte. Identiteit. Herkenning.
Waar de één lastig gedrag ziet, ziet een goede zorgverlener een mens met een verleden.
Wat me ook bleef hangen
Dat sommige zorgverleners ’s nachts alleen verantwoordelijk zijn voor gigantisch veel bewoners.
Dat is niet normaal.
En toch proberen mensen daar het goede te doen.
Dat verdient veel meer respect dan het ooit krijgt.
En ergens breekt mijn hart daar ook een beetje van, omdat juist kwetsbare mensen afhankelijk zijn van tijd, aandacht en rust.
En ja… de mens blijft ook een circus
Tussen alle zware verhalen door zaten ook momenten waarvan je denkt: dit verzin je niet.
Zoals mensen die ’s nachts op de spoedeisende hulp komen met objecten op plekken waar geen objecten horen.
Of dat verhaal waarbij er zeven brandweermannen nodig waren vanwege een piemel die vastzat in een stalen ring.
Dan lees je dat en denk je toch: hoe krijgt iemand dit überhaupt voor elkaar?
Maar eerlijk? Juist die bizarre verhalen maken het boek menselijk.
Tussen verdriet en spanning zit ook gewoon absurditeit.
Wat ik uit dit boek haalde
Nachtdienst liet mij vooral zien hoe snel mensen gedrag veroordelen zonder het verhaal erachter te kennen.
Wat vreemd, lastig of irritant lijkt, blijkt soms verdriet, trauma, gewoonte of een verleden dat nog altijd meespeelt.
Dat maakte dit boek voor mij sterk.
Niet alleen de heftige, grappige of bizarre verhalen bleven hangen, maar juist de momenten waarop iemand verder keek dan het gedrag en de mens bleef zien.
Het liet zien dat zorg veel meer is dan medicijnen geven of bedden opmaken.
Het is psychologie. Improvisatie. Mensenkennis. Geduld. Humor. Stress & menselijkheid.
En soms ook zeven brandweermannen voor een piemel met een stalen ring.
Welkom in de nacht.
Ik heb dit boek met oprechte interesse gelezen, omdat het laat zien hoeveel er gebeurt terwijl de meeste mensen slapen.
En hoe groot het verschil kan zijn wanneer iemand niet alleen verzorgd wordt, maar ook begrepen.
Liefs,
Valerie
Benieuwd naar het boek?
Wil je me steunen en mijn werk waarderen? 🤍
Dat kan hier:
Doneren: https://mindreset.blog/blijf-op-de-hoogte/
Amazon lijstje: https://www.amazon.nl/hz/wishlist/ls/3VPB5EJG6M7KZ?ref_=wl_share
Alle support, groot of klein, waardeer ik oprecht. 🤍
Geef een reactie