Ik lig wakker.
Niet omdat ik zin heb om te reflecteren, maar omdat mijn hoofd weigert uit te gaan.
Mijn lichaam is kapot. Doodmoe.
Het voelt alsof ik gisteren in een kast heb geslapen.
Zo’n benauwde, afgesloten ruimte waar alles blijft echoën.
Dus ik schrijf.
Omdat mijn hoofd anders niet stopt.
Eerst dit, zodat je mij begrijpt
Ik leef al ruim vijftien jaar grotendeels in isolatie. Dat is geen geheim.
Ik noem mezelf letterlijk een kluizenaar. Mijn wereld is klein en mijn focus is smal.
Alles wat ik heb, gaat naar mijn werk.
Ik geef geen geld uit aan luxe.
Alles wat ik verdien, stop ik terug in wat ik maak.
Niet uit idealisme.
Maar omdat mijn werk mijn structuur, mijn inkomen en mijn enige reële toekomstperspectief tegelijk is.
Als dit wegvalt, valt alles waar ik naartoe werk weg.
En voor de mensen die denken: “ga gewoon werken.”
Dat gaat dus niet.
Ik heb te veel meegemaakt en te lang op overleving gedraaid om nog in een gewone baan te passen.
Mijn systeem loopt daar vast. Als dat kon, had ik dat echt gedaan.
Wat ik doe kent geen weekenden, geen vakanties en geen pauzeknop,
maar het is wel het enige waarin ik kan blijven staan zonder langzaam uit te vallen.
Wat er nu is gebeurd
Ik had net mijn eerste album af.
Sinds juli 2024 werkte ik consequent aan mijn muziek.
Dit album was het eerste moment waarop alles samenkwam.
Ik was trots. Echt trots.
Mensen vroegen of ze ’m al konden kopen. En waar ze ‘m dan konden kopen.
Of hij al uit was.
Twee dagen voordat het album online zou komen, werd mijn hele muziekcatalogus offline gehaald.
Alles.
Het hele dashboard was leeg.
Saldo nul.
Eerst schrok ik me kapot.
Maar later dacht ik: dit is vast een fout. Ik heb niks verkeerd gedaan. Dit komt wel goed.
Dus ik wachtte.
Vijf weken.
Eerst kreeg ik te horen dat mijn zaak was doorgestuurd naar een specialist.
Die zei: waarschijnlijk heeft een store zoals Spotify iets geflagd, maar we weten nog niet wat.
Daarna: gewoon niets meer.
Ik kwam in een botloop terecht.
Bericht → bot.
Antwoord → bot.
Vraag → bot.
Ik kon letterlijk met niemand praten.
Pas toen ik zelf naar X (Twitter) ging, kwam er een reactie.
Ze wilden niet meer met mij werken.
Het lag “buiten hen”.
Een store had iets aangegeven.
Wat precies? Geen uitleg.
Herstel? Nee.
Ik moest maar een andere distributeur zoeken.
Wat ik fout heb gedaan (en dit zeg ik eerlijk)
Ik had tot dan toe alleen nieuwe liedjes uitgebracht.
Daarbij vult het systeem de codes automatisch in.
Bij dit album had ik de bestaande codes van eerder uitgebrachte nummers moeten gebruiken.
Dat heb ik niet gedaan, simpelweg omdat ik dat niet wist.
Dat is geen kwade opzet geweest.
Het is een menselijke fout, ontstaan door onwetendheid en een systeem dat dit nergens duidelijk uitlegt.
Als hier één mens naar had gekeken, was dit nooit zo geëscaleerd.
Dan was meteen duidelijk geweest dat het om mijn eigen muziek ging en niet om fraude.
Ze hadden mijn album kunnen tegenhouden.
Of hem kunnen verwijderen.
Ze hadden contact kunnen opnemen.
Een waarschuwing kunnen geven.
Iets.
Maar dat gebeurde niet.
En de consequentie daarvan?
Ongeveer €30.000 aan inkomsten die ik had verdiend, maar nooit heb uitbetaald gekregen.
Geld dat verdwijnt omdat het systeem zo werkt.
Geen waarschuwing.
Geen herstelmogelijkheid.
Geen menselijk gesprek.
Waarom dit extra wrang is
Ik had dat geld expres laten staan.
Ik heb letterlijk geen cent aangeraakt.
Ik was streng voor mezelf.
In mijn hoofd had het al een bestemming:
Een rijbewijs halen.
Een kleine camper kopen.
Vrijheid.
Mijn droom.
Geen luxe. Niet groot. Gewoon kunnen leven.
Ik leef niet ruim.
Ik leef sober, al jaren, op het minimum.
Ik had genoeg om door te komen.
Dat geld was geen luxe.
Het was wat ik apart hield voor later.
Als je een droom hebt, moet je offers maken.
Dat is altijd mijn overtuiging geweest.
Ik sprokkel het nu bij elkaar.
Blog, digitale producten, print-on-demand, YouTube.
Het werkt.
Maar rijk word je er niet van.
Ik wilde het laten uitbetalen bij €35.000.
En nu is het weg.
Alsof dat nog niet genoeg is, kan ik mijn oude liedjes ook niet meer opnieuw uploaden naar Spotify enzo. Liedjes waar ik succes mee had. Waar alles goed mee ging.
Die nu ineens “niet meer mogen”, niet omdat ze fout zijn, maar omdat het systeem dat zegt.
En er is nog iets wat het achteraf extra wrang maakt.
Een paar dagen voordat mijn hele dashboard leeg was, droomde ik dat mijn broer tegen me zei: “Val, je moet je geld eraf halen.”
Ik werd wakker en dacht nog: zou dit wat betekenen?
Nou, blijkbaar wel. Alleen was ik te rationeel en deed ik niks.
Waarom dit zo hard aankomt
Het systeem ziet geen mens.
Het ziet een vinkje.
Dat vinkje staat op nee.
Dus verdwijnt alles.
Achttien maanden schrijven, bouwen, sparen, jezelf inhouden.
Bloed, zweet en tranen.
Kijk maar ff hoe je weer geld verdient.
Succes ermee.
Dit houd ik mezelf ook steeds voor.
Ik heb mijn ouders en mijn broer nog.
Ik heb een dak boven mijn hoofd.
Ik ben gezond.
En eerlijk: als ik mijn gezondheid moest inleveren voor dat geld, had ik geen seconde getwijfeld.
Dan was het meteen klaar geweest.
Het is uiteindelijk “maar” geld — hoe zuur dit ook is.
Wat me het meest raakt, zijn niet eens de cijfers.
Het zijn de mensen.
In de vijf weken dat mijn muziek verdwenen was, kreeg ik veel berichten.
“Waar is je muziek?”
“Is alles oké?”
“Waarom kan ik je nummers nergens meer vinden?”
Dat liet me zien dat mijn muziek echt iets heeft gedaan.
Dat er mensen zijn die blijven luisteren.
Echte fans.
Dat voelt fijn.
En tegelijk ook verdrietig.
Want voor hen kan ik die liedjes dus simpelweg niet meer terugzetten op Spotify en al die andere platforms.
Niet omdat ik dat niet wil, maar omdat het niet meer mag.
Dat vind ik misschien nog wel het wrangst.
Dat het niet mag op Spotify, Apple en al die andere platforms, is geen keuze.
Het is gewoon hoe het nu is.
Ik ben mijn muziek daarom stukje bij beetje opnieuw aan het uploaden op Bandcamp
https://valkyriebeatflow.bandcamp.com/
en op SoundCloud
https://soundcloud.com/valkyrie-beatflow
Niet omdat dat een oplossing is.
Meer omdat het de enige plek is waar het nog kan
(maar dus zonder er geld mee te verdienen, tenzij iemand doneert).
En zelfs daar: op SoundCloud kan ik mijn oude nummers niet monetizen.
Ze zijn er weer.
Dat is alles.
En ja,
ik luister nu vooral naar een van mijn eigen nummers
om mezelf eraan te herinneren hoe rijk ik eigenlijk ben.
Ironisch genoeg is het nu mijn eigen muziek die me overeind houdt.
Luister hem hier:
Waarom ik dit deel
Ik schrijf dit niet om iemand te bashen.
En ook niet om medelijden te vragen.
Ik schrijf dit niet om iemand aan te vallen.
En ook niet om zielig gevonden te worden.
Ik schrijf dit omdat ik zelf had willen weten hoe hard en onpersoonlijk dit systeem is.
Omdat ik dacht dat netjes werken genoeg was.
En omdat ik nu weet dat je hier uiteindelijk gewoon een nummer bent dat verdwijnt zodra het lastig wordt.
Als iemand hier iets aan heeft, of ergens alerter door wordt, dan is dat mooi meegenomen.
En dit zeg ik vooral voor andere makers:
Laat inkomsten niet staan.
Cash het uit zodra het kan.
Pas dan is het pas van jou.
Alles wat daarvoor staat, is dat juridisch niet.
Het systeem glimlacht lekker terwijl jij spaart.
En dit zeg ik zonder druk
Als mijn muziek ooit iets voor je heeft betekend.
Of mijn blogs. Of mijn woorden.
En je gunt me iets terwijl ik dit opnieuw opbouw — op welke manier dan ook — dan is dat welkom.
En als dat niet zo is, ook goed.
Lezen, luisteren, delen telt net zo hard. ❤️
Wie wil helpen, kan dat op verschillende manieren:
• Doneren via mijn blog:
https://mindreset.blog/blijf-op-de-hoogte/
• Via Buy Me a Coffee:
https://buymeacoffee.com/valkyriebeatflow
• Of via YouTube:
https://www.youtube.com/@ValkyrieBeatflow
Bij het bekijken van mijn nummers kun je daar een Super Thanks sturen.
Dank je wel voor het lezen, delen of steunen — dat betekent meer dan ik kan zeggen.
Valerie ❤️
Geef een reactie